Kural olarak, evlerin dekorasyon anlayışı son yirmi yılda köklü biçimde değişti; ağır ve kalabalık düzenlerin yerini sade kurgular aldı. Şifonyer konusunda bugün geldiğimiz nokta, bu dönüşümün doğal bir sonucu. Değişimin nedenlerine ve bugüne yansımalarına birlikte bakalım.
Özetle, ıyi bir isik plani uc katmandan olusur: genel, gorev ve vurgu aydinlatmasi. Genel katman mekanin temel gorunurlugunu saglar, gorev katmani okuma ve calisma gibi eylemleri destekler, vurgu katmani ise doku ve nesneleri one cikarir. Bu ucunun ayri anahtarlardan yonetilmesi esneklik kazandirir.
Şifonyer konusunda gorunumun yaninda guvenlik de en az onun kadar onemlidir. Devrilme riski tasiyan yuksek mobilyalarin duvara sabitlenmesi, kayan halilarin altina tutucu ped konulmasi temel onlemlerdir. Elektrik tesisati ve aydinlatma baglantilarinda mutlaka yetkin kisilerden destek alinmalidir.
Şifonyer ile ilgili malzeme secerken ic hava kalitesi goz ardi edilmemelidir. Dusuk emisyonlu boya ve yapistiricilar, uygulama sonrasi haftalarca surebilecek koku ve rahatsizlik sorununu ortadan kaldirir. Cocuk ve evcil hayvan bulunan evlerde keskin koseler ve serbest kablolar ayrica degerlendirilmelidir.
Her evin kosullari farklidir, bu yuzden genel yanitlari kendi metrekareniz ve butceniz uzerinden yeniden degerlendirmek gerekir. Şifonyer konusunda emin olmadiginiz noktada kucuk bir deneme uygulamasi yapmak en guvenli yoldur.
Şifonyer ile ilgili calismaya baslamadan once mekanin olculerini kagida dokmek ve mobilyalarin yerlesim akisini belirlemek gerekir. Plan netlestikten sonra malzeme listesi cikarilir ve uygulama sirasi en kaba isten en ince detaya dogru kurgulanir. Bu sira korundugunda hem zaman hem de butce kaybi ciddi olcude azalir.
Sertifikali ahsap, dusuk salimli boya ve geri donusturulmus tekstil secenekleri artik kolay bulunuyor. Şifonyer secerken bir parcayi iki kez almak yerine bir kez dogru almak en cevreci karardir.
Uzun omurlu, tamir edilebilir ve yerel uretilmis parcalar hem butceye hem cevreye iyi gelir. Şifonyer ile ilgili tercihlerde malzemenin nereden geldigi ve nasil bertaraf edilecegi de hesaba katilmalidir.
Genellikle, tablonun merkezi yerden yaklaşık 145 ila 150 santimetre yükseklikte, yani göz hizasında olmalıdır. Koltuk veya konsol üstüne asılan işlerde mobilyanın genişliğinin üçte ikisi kadar bir alan kaplamak dengeli görünür. Birden fazla çerçeve kullanılacaksa aralarındaki boşluğu 5 ila 8 santimetrede sabit tutmak, düzenin derli toplu durmasını sağlar.}
İlk bakışta, oturma gruplarında halının en azından koltukların ön ayaklarını içine alması gerekir; tamamen mobilya altında kalan küçük halı odayı daralttır. Yemek masasında ise sandalyeler geri çekildiğinde bile halının üstünde kalması için her yönde 60 ila 70 santimetre pay bırakılmalı. Koridor ve geçiş alanlarında düşük havlı, kaymaz tabanlı modeller hem güvenli hem uzun ömürlüdür.}
Genel olarak, oturma grubunda sehpa ile koltuk arasında yaklaşık 40 santimetre, geçiş yollarında ise en az 70 santimetre boşluk bırakmak konforlu bir kullanım sağlar. Halının en az ön ayakların altına girecek genişlikte olması, oturma alanını görsel olarak birleştirir. Tabloların merkezi göz hizası kabul edilen 145 santimetreye denk gelecek şekilde asılması dengeli bir görünüm verir.
Çoğu zaman, şifonyer konusunda küçük bir köşeden başlayıp sonucu görmek, hem motivasyonunuzu artırır hem de bütçenizi kontrol altında tutar.